bu renkler bu resme sığmaz
dedim babaya
insan çocukluğundan sonra
yaşamaz aslında
sağlamasını yapar hayatın
kenar süsü yaptığı defterini arar
ısınamaz şu koca dünyada
canını yakıp onca anın
hayallere soyunmak
üşütür sonra en çok
sevgiden terlemeli çocukken
bu beden bu kabire sığmaz
dedim babaya
çelikten çomakları kırılmış
kalp durur oyun durmaz
ölümün canı sıkılır orda
kederden kurtulabiliriz belki
öksürüğümüze ıhlamur
ruhumuza insanlık iyi gelir
ama bu huzur bu ömre sığmaz
dedim babaya
elde kalır nisan yağmuru
o da sonbaharda yağmaz
Esra Güzelipek
