Menhus

Bir tek seni götürüyor uzaklara bu gidişler
Rivayete göre
Gitmeyi en çok kendine yakıştırıyormuşsun
Bende onların yalancısı olup çıkıyorum
O ne biçim terk edişti öyle
Bak bütün alkışlara layık oldun
Benim payıma
Avuçlar dolusu gözyaşıyla
Öylece arkandan bakmaları bırakmışsın
Sayende
Hiç oldu uykularım
Yollara vurdum kendimi
Bütün kadehleri
Talan ettim
Bir yudum sen bile bulamadım
İşime gelmiyor ya
Kader diyip üstünü kapatıyorum bu hüznümün
İlk gözyaşımda açığa çıkacağını bile bile...
Yaşanması gereken albümüne iliştiriyorum fotoğrafını
Hemen yanına da kırık dökük gülümsememi
Bitiyorum her şeyi
Gözlerini sineye çekip
Uçurumları çağırıyorum sonlarıma
Keşke diyip aralıyorum perdeleri
Sokağın başında bir türlü belirmeyi beceremiyorsun
Kabahatin çoğu bende demelerle
suçunu hafifletmelere çalışıyorum
olmuyor
tutmayacak şarkılar bunlar
Kimsenin diline dolanmayacak biliyorum
Bir şansım daha olsaydı demeler geçiyor içimden
Kendime kızıp
Cahilliğime veriyorum
Oysa suçsuzum ben
Çünkü:
Kimse bana sensiz kaldığımda neler yapacağımı anlatmamıştı
Şaşkınlık denilen ifade bu yüzden yüzüme oturmuş
Bak yalnızlıkta siftahı bende etmiş
Sırtım yere gelmez artık...