son yanan ateş neden hep kızılığında kalır gökyüzünün
şimdi dudaklarımda bir hüzün fitili dolaşıyor
eğilince ateş aniden sönüyor
zoruma gidiyor
ellerimi dünlerin utangaçlığına sakladım
adımlarımın çiğliğini tadıyor toprak
oysa ben yürüyorum sadece
hamuruma yürüyorum
özüme yürüyorum
uyuşuk solucanlar kervanından geçip
aklım mıh gibi yürüyorum
yarım kalan ne varsa
yoksulluğuma bağışlayarak yürüyorum...
