Ve sen ayna; bir ressamdın, sana bakışımı çizen
sen vurulmuştun yitik bir aynada kendine
yakuttu gözlerin, kim bilir kimin heykeliydi
bizi en ince merdivenlerden cehenneme çıkaran
aşk, serbest irade ile gerçekleşen bir seçimdi
şimdi şeffaf duvarlarına dokunarak yalnızlığın
sırtını dönen bir dervişin camdan dağlarına
tutsak atların yeniden dönüşü gibi bozkıra
koşuyor gözlerim, koşuyor ellerim bak sana
ben seni değil, dev dalgaları öpmüştüm dudağından
yere göğe sığmayan bir denizin ateşini
feryadını alıp kalbime kocaman bir geminin
dua ediyordum, sureler okuyordum içimden
dün gece deprem olmuştu, kimse ölmemişti
sen vurulmuştun yitik bir aynada kendine
yusuf bal
Poyraz Edebiyat, Sayı 19, Kasım 2011
