Son çığ düşmeden yüreğimize,
Değer takvim yapraklarına hüzün.
Çalar hüzzam şarkısı ömrümüzün.
Can kuşu yorgun içimizde.
Bir fasıl geçer mevsim sade.
Zaman fersude görünür.
Gönül sarı yapraklara bürünür.
El titrer,
Parmaklar, kehribar bir tespihin tanelerinde.
İçimizde yalnız tortusu pişmanlığın.
Her düşen yaprakla ziyadeleşir.
Dostlar kadim günleri söyleşir.
Hüznü katmerleşir,
Kopartılan takvim yaprağının./yapraklarının.
Ankara,18.11.2007 İbrahim Kilik
