]
Zaten çok uzaktayım
yakmayın sakın canımı
Sırtıma yükledim tüm acılarımı
dönüp baktıkça kan kırmızısı
eğildikçe ağır, bir o kadar kırık
Sakın acıtmayın daha fazla
kimbilir belki uzaklara yakınlaştırıyor insanı
Issız bir yangın yeriyim şimdi
Yandıkça çığlık çığlığa
Sönse daha bir yalnız kalacağım
Bir daha bu ateşe yazmayacağım
Çok uzaktayım, kimbilir uzak
Kendisi yakıyor belki tüm ışıkları
Sanmayın bu ateş yakıyor beni
Yandıkça ben çoğalıyorum
Yandıkça ayaklarım güller içinde
Yeniden kan kırmızı gül kokuyor sabahlarım
