bizim orada sonbahar elma kokusuyla başlardı
gediklere umutla bakılırdı tabut da olsa beklenen
mevsimin hüznüne bağlıydı otların rengi
göçten vazgeçmiş birkaç sığırcık
kışın tarifesini öğrenirdi serçelerden
tam da burada sussun istenirdi bir çocuk
şeker bu kadar mı acı
kışı ömürden uzun bu diyarda
ufuklardan kar gelirdi sadece
ama hep cömert kalırdı yıldızları gecenin
kireç kokularıyla duvarlar da öyle
öksüzlüğe ulaşmadan yaylaya çekilirdi bahar
sokaklar yosunlanır yalnızlığa gizlenirdi
konuşsun subaşları öyküler yarım
zaman çürür gölgelerin kuşluğuna yürürdü hayat
isli taşlar neyi hatırlatırsa oradan ağlardı babam
kuşlara bakmazdım anneme uçar onsuz dönerlerdi
bir kazağın kollarıydı dostum teselliye uzardı
arkadaşlarımın boylarını ölçen sözcükleri vardı
çantalarında taşır büyüdüklerine inanırlardı
ellerini çekiyorum soluğum kısalıyor
bir yorgan bu kadar mı üşütür
vahdettin yılmaz, Balkonu Kuzeye Bakanlar, hayal yayınları, 2016
