Mektubunda bahsetmişsin ayrılık haberinden / Ölüm döşeğinde, can çekiştiğinide eklemişsin. /

Sende sev ama sevilme / Gerçek zannettiklerin hep yalan olsun. /

Ayrıldık ayrılalı gözüme uyku girmedi / Vazgeçtim vazgeçeli pişmanlığıım fayda vermedi

Sessizlik o kadar güzelki sanki yıllarca hasretim bu sessizliğe.İnsanın benliğini alıyor. Büyülü bir iksir gibi insanın ruhunu alt üst ediyor.Başımı kaldırıyorum ve gündüzün maviliğinden geriye kalan simsiyah bir gökyüzü görüyorum

Kendinizden büyüğünüzün yanında köle,kendinizden küçüğünüzün yanında efendi kesiliyorsunuz. bu mu adamlık,bu mu insanlık, bu mu adalet..?boşuna denmemiş adam olmak değil adam kalmak önemlidir diye...Peki kaç gece yastığa başınızı koyduğunuzda gün içinde yaptığınız bir olaydan pişmanlık duydunuz.kaç gece pişmanlık duyduğunuz konu yüzünden gözleriniz uykuya hasret kaldı.?Benim de sorduğum soru

Aşk dediğim koskoca bir yalanmış / Dost bildiğim meğerse ömrümü çalanmış.

Acı bazen umutları yok eder ya;bir sevgiye ihtiyaç duyarız.Hiç yoktan bir sevgi sıkıca sarılmak ve sarmak isteriz. Gözyaşlarını kalbimize hapsederiz. kaldıramayacağını bildiğimiz halde bütün acıları kalbe yükleriz.
Ne günahı var..?

Yüzüme kapanan bütün kapılardan gülümseyerek geçiyorum. / Biliyorum ki kalbimin kapılarını düşmanlarıma bile

Dallarımı kırdılar, / Yüreğimi yaktılar, / Ömrümden ömür alıp