bir köstebeğin toprağı kakışı gibi
vurur durursun yüreğimde...
ne zamanın bellidir,
ne deliliğin...
gün gelip bıktığında
başka topraklara göçersin..
lakin;
ne çokluğu vardır artık
ne de yüksekliği,
bende yığdığın öbeklerin...
üzerinde biten otlar ise
hediyendi bana,
altına çekmeden gittin!...
tttttt
xx
