"İnsan, ancak sevdiği şeylerle büyür. — Johann Wolfgang von Goethe"

Şiir > Başkaldırı

üzgün

Aman!

Ağaçlarımın sızısını alan / Yağmurlu sabahlara minnetim / Ve artık

karamsar

Saklambaç

bildiğini bilmezden gelmek kadar / kötüsü yokmuş meğer / -düşlerin ne

üzgün

Yenildim

“Ölürken gülümsemiş” dedi birisi, / öfkeli / “Hayır” dedi yaşlısı,

üzgün

İsyanlar

Yalnız gecelere tüm isyanlar / Parçalamak sonsuz karanlığı / Yırtıp

nostaljik

Mavi...

Mavi... / Kırık harfler arasında kalmış, / Efsunlu bir yeldi!

üzgün

Mahkum

Söyleyin O yare; / Ben kelepçedeyken / o çilingirdi

mizahi

Tanrı?

Şehrin ışıklarıyla oynayan bir çocuk tanrı.. / Birini yakıp diğerini söndürüyor

Başa Dön