"İnsan, ancak sevdiği şeylerle büyür. — Johann Wolfgang von Goethe"

Şiir > Başkaldırı

üzgün

Kamuflaj

-aynası üşüyen birine- / ‘aşk kansız bir cinayettir’ diyor biri /

nostaljik

İsimsiz

İnsanlık tartılmaz teraziyle, kantarla / Sadakat evrende ilim, irfandır. /

üzgün

Kime Ne

Bırakın dökülsün / Kan kussun sözcüklerim / Sarhoşum, isyanlardayım,

üzgün

İki Mevsim!

Dünyanın karanlığı güneşe kavuştu, / Sıcak bir bahardır başladı evrende, /

olumlu

Ondan Sonra

Cesaretin varsa, aşktan önce hayatımı sev / Ondan sonra görelim sendeki beni!

üzgün

Aman!

Ağaçlarımın sızısını alan / Yağmurlu sabahlara minnetim / Ve artık

Başa Dön