Kalbin Umutsuz Kalınca, Ruhun Ne Yapsın Söyle!
İnsan diyoruz, kayızsız birşekilse geçip gidiyoruz / Neyi ne kadar dert ediniyoruz, hangi
"Roman, elde taşınan bir aynadır. — Stendhal"
"Roman, elde taşınan bir aynadır. — Stendhal"
İnsan diyoruz, kayızsız birşekilse geçip gidiyoruz / Neyi ne kadar dert ediniyoruz, hangi
Kaderde yazan düşer insan önüne / Yar diye yazmış Mevlam seni ömrüme
Barış Huzur İçinde Kardeşçe Yaşayalım / Durun, renk renk insanlar; yeniden tanışalım! .
Meğer ne kadar haklıymış / Pencere kenarında sabırla oturan, bir umutla nasibi için
Beklerim hiç kuşkusuz vahti ahirimi / Sükuta muhtaç kalan melalin nasibini, uhteleşen hicrani
Söylə, vəfasız, söylə / Söylə, vəfasız, söylə, / Amansız bir
Ne olur gözlerinin içine kat beni / Bakışında bir ömür yaşat beni
Önce sıkar burnumu canımı sızlatarak, / Sonra öper ucundan gülücükler katarak.
Ölüme çare bulan Lokman Hekim misali, / Her derdime devasın demedim mi ben