"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"

Şiir > Toplumcu

karamsar

Mahrem

MAHREM / Yetimleri büyüyor mahremin.. / Sokaklar, serapa cehennem..

karamsar

Son Kelebek

Akbabanın kanadı yırttı göğü derinden / Delirdi mor güvercin kan tükürdü yüzlere

nostaljik

Dost Biz

Dost biz / Bulunmamış sevgililer aşığıyız / Dost

karamsar

Rüzgar

Bir rüzgar esiyor şiddetli,soğuk, / Dişlerini gıcırdatarak,azgın, / Şiddet,kin ve

üzgün

Yolcu

Ben de seninleyim o ıssız yolda / Birbirimizden bihaber olsak ta

karamsar

Ne Oldu

Dağı duman dünyanın, iki yüzlü işine, / Hakikat bir yüzümle, çattım ise ne

olumlu

Al

Al / Al / Atımı kırbacımı /

üzgün

Savaşa Dair

savaş alanında bir çocuk kendini nasıl hisseder bilirmisin sen / işgal altındaki ülkesinin

nostaljik

Ve gecenin şarkılarını dinlemek / Saatlerce kıpırdamadan, bir çatı üstünde /

karamsar

Zemberek

Öyle bir volkan var ki,kaynıyor yüreğimde; / Nehirler söndürür mü yangınlarını bilmem?

Başa Dön