Kapımı aralayan sonbahar yüzlü adam,
Anahtarına dünyamı gizliyor .
Cenneti yüzüme heceliyor.
Su benden daha sıcak,
benden daha yakıcı rüzgar.
Çöl rengini kusarak fısıldıyor.
Parmaklarım kopuyor tek tek
Utancın adı bir erkek isminde kanatlanıyor.
Ruhundan tanrısızlık boşalıyor,
Ritmini bozarak,
Başıbozuk bir hapishane bedeni.
Tutsaklığını gizlemekten usanmış...
Soğuk demir temas ettikçe kanatıyor.
sus !
emirden çok yakarış...
kal !
cesaretten çok korku...
bu gece siyah kediler gözlerini kaybediyor,
şehrin son heykeli de kör kalıyor...
]
