Hiç sevmedi ki gözlerim, gözlerine hapsolmayı,
Hep kovalanırmışcasına kaçtılar gözlerinden,
Tıpkı hırsız-polis oyunu oynarmış gibi...
Benim gözlerim hep hırsızdı
Seninkiler ise hep polis.
Kovalardın gözlerimi gözlerinle; yağmur, fırtına demeden...
Yakaladın bir gün nihayetinde,
Tam da bundan korkar olmuştum son günlerde.
Tuttun ellerimden umutlarımın...
Kelepçelerle bağlamamıştın belki ama,
Kilitlemiştin koskoca bir hayata.
Haykırdıkça sevemem diye;
Yaklaşmışım meğer sana...
Bakıyorumda,
Önceleri bir hırsız gibi kaçan gözlerim,
Şimdilerde kirpiklerimin arasından,
Bir polis edasıyla;
''Neredesin Sevgilim!'' diye haykırır olmuş...
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
