Sen kelimelerimi sevdin, ben zavallı kör -Meriç,
Ne kadarını verebilir yarattığın hak ettiğinin!
Düşen savunmanın enkazında kelimelerin önemi ne?
Sen yalan söyle yine, utanma;
Ben dinlerim...
Sonra şarkılar,
Son zaman gözdeleri tozlarımdan savrulan!
Her şey değişir, evet
Yollar, caddeler, sokaklar...
Sevişilen mekanlar
Ve dahası kadınlar...
Dudak kıvrımında kırıntıları
Ve ardında asılı bir tutam yaşam!
Ben küçük kız,
Dizlerinde ağlarım bıraksan,
Gocunmam!
Yorulmam sana koşarken,
Düşsem de belli etmem,
Korkma,
Diz kapaklarımı tutmam!
Eğilir koynuna gecenin
Günlerce dinlerim seni,
Bir konuşşan...
Oysa sen,
Kelimelerini sevdin yarattığın Meriç’in!
Unuttuk el birliğiyle,
Tadını sevişmenin!
