bir tebessüm iner yüzüme ince ince,
gözlerin gözlerimin menziline girince...
boşa yaşamışım derim, bunca zamanı,
dizlerin dizlerime amansızca değince...
tebessümün deler geçer çehremi,
gölgen bile güneşte ezer gölgemi,
sen bir an olsun tutunca ellerimi;
ya Rab ne oluyor, bu bir deprem mi?
mutluluğu arayıp durur ya herkes,
aşkı anlatır gibi sanki binlerce ses,
tükenir bu uğurda o sayılı nefes,
mutluluk mu? ol zaman ki sen gelince...
