Uyandım;
Bir ırmak oldu coştu yokluğun,
Yastığa sarıldım!
Karahisar yorgun, ben yorgun
Dağ gibi devrildi içim
Gölgesinde boşluğun.
Çepeçevre bir sur
Kaçacak bir yer yok!
Bu bir intihardır,
Tabureyi itişi ruhumun…
Asılı kaldım hiçliğin ipinde,
Şimdi mavi bir göktür yüzüm,
Yeşil bir okyanus!
Bakışlarım donuk…
