Doğanın içinde
yol ince asfalt kaymak gibip
değilse de taşsız uzanıyor yerde
pedalı ağır bisiklet güç kesiyor
bacak kasları gergin, seğiriyor
duruyor kadın.
Selesinde katlanmış örtü içinde birkaç yiyecek
bir parça ekmek, peynirin sarısı
üç domates kızarmış kokusu buraya geliyor.
sepeti indiriyor.
Tarla kenarında yetişir güneş, bir uçtan en tepeye dikilir.
patates toprak altı yumru …ateş!
çalı çırpı bir aleve bakar tutuşma
sarılır közle kendini bırakır kava
soyulur kabuk mis gibi ban tuza akan sular durur..
kırda mükellef bir tat hislerle yarışır
Uzanır otlara ,bir çıtırtı.
döner arkasına bembeyaz bir papatya
-ah yapma!
doğrulur;dile gelen safiyetle ilk bakışma.
- yeni açtım ve kimse geçmemişti buradan daha.
ezme ama istersen tak beni saçlarına
kopart korkma el değmemiş bir yürekle kalmak istemiyorum hayatta.
şaşırır kadın
ama!
ama!
Ayşe Keskin/ Trabzon
