I
Rüzgar karayelden esiyor
Kadıköy ıssız
Ben bir başımayım
Karanlığın derin duygusundayım
Uzansam tutamam ki...
Bir köpek ulumasındaki sensizliğim
Düşlerimde açtığım fal gibi
Gözlerimde eriyor...
Sen neredesin
Ben kimim
Bir deprem sonrasını sorgular gibi
Durgunum
Alıp başımı gidemiyorum...
II
Yalnızlığın yeldeğirmeninden
Bir rüzgar kopar
Başak sarısı suskunluğun
Ok gibi girer yüreğime...
Saplanmışım bir kez sana
Kopamam ki...
Bu acı yer bitirir beni
Seni uzaktan sever
İçten severim...
Her güneşin doğuşunda haykırır
Güneş battığında yeniden ölürüm...
Bir gün
Alır başımı giderim
Sensiz giderim
Son tuvalime döktüğüm renkler
Çılgın bir sevdanın gizli anısı
Senden kalan duyguların
Acısı olur...,
Çekip giderim...
]
