Her zaman gülde sendin benim için, karanfilde sen
Ayrı yerlerden doğup, bir yerde birleşen ırmakta sen
Dipsiz bir kuyu sanırdım ne zaman baksam simsiyah gözlerine
Saçların binbir rengi yansıtırdı gün ışığında.
Seyrederdim seni saatlerce, bir ummanı seyredercesine
Bilirdim tüm güzellikleri sende toplamış Allah
Gülüşün güller açtırır o güzel yüzünde
Mehtap sönük kalırdı gözlerinin yanında.
Rüzgar esip getiriyor gül kokularını
Ama birden anladım gül değil, senin kokunmuş duyduğum
Seher vakti bir serinlik kaplıyor içimi
Bir gonca gül kendine hayran ediyor beni.
Tüm gizli güzellikler sensin, açıklıklar sen,
Mehtapta sensin, gün ışığı da sen
Yıldırım çarpmışa dönen kalbimin
Tek sahibi, içimdeki kor sensin, yalnız sen.
Zümrüt Mimoza]
