Zor… Gerçekten zor. Oysa ki ne hayaller beslemiştim yüreğimin aşevinde. Sensiz gecelerin sabahına koşup, senli günlerin “günaydın” ı oluyordum eskilerde.
Zor olan her şey gibi ayakta kalmak da zor. Zoraki ayrılığın getirdiği büyük sarsıntılar, yerini yıkıma bırakmasın diye çaba sarf etmeler de boşa. Gönül gözüyle bakabilmeli mi gerçekten biraz? Yoksa her zamanki gibi mantık süzgecinde mi elemeli hayatı? Zor, zor, zor… Kim icat etmişse bu sözcüğü, eminim o bile çok zorlanmıştır! Zor olmayan ne var ki?
En mazoşist akşamımda terk ettim seni. Sonra da kader deyip avuttum kendimi. İçtenlik adına ne yaşanmışsa ilişkimizde ve yalnızlığı nasıl hunharca katletmişsek vuslat gecelerinde; hepsi bir anda yalan oluverdi. Şarap tadında yaşamıştık ya her şeyi; bitirmek belki de o yüzden bu kadar zor oldu. Zor olmasına zordu ya ayakta kalmayı başarabildim bir şekilde.
Şimdi ise kâbuslardan uyanıp, nahoş bir hayata yürüyorum her sabah. Eski tadında değil hiçbir şey...
