galiba hiç vazgeçmeyeceğim birşeyleri hayal etmekten. kalp taşıyan, beyin taşıyan, üstelik düşünen onlarca ideal hatası yaratıklar girip çıktıkça yaşamıma, yalnızlıkla tuzlandıkça yaralarım ve durdukça kanı yeni bir yarayı kapatabileceğime inanıp, yeniden acılar armağan edeceğim yamalı yüreğime.ama asla yeni hayalleri gözardı etmeyeceğim. verdiğim birçok yürek parçasının karşılığı az da gelse; sıcaklığına onca güvendiğim, tutunduğum dayanaklarım sessiz sedasız beni kendime terketseler de; gözlerimin önünde an be an vazgeçseler de kendileri olmaktan; görmediklerimin can alıcı ümidiyle ufka bakmayı öğreneceğim en başından. birgün, hep uzattıkları ellerini tüm soğukluklarıyla kaplayıp tersinin ne olduğunu öğretmek suretiyle duvar gibi, bıçak gibi gri ve soluksuz dayadıklarında yüzüme, gözyaşıyla ısıtmak için nasıl anlamsızca bir çaba vereceğimi yeniden göreceğim. aynı sancıyı yeniden yaşamanın beni saldığı o aptal duygudan çoktan vazgeçip, hâlâ yürek taşıdığımı hissettiğim için teşekkürle karışık isyanlar yağdırmaya devam ederken daha sağlam hayâller için çoktan kolları sıvamış olacağım. her kırıklığımda anladığım en doğru şey tüm hayâllerimin gerçek olduğu belki de.. ben hayâl alıp satıyorum. ölüm gel hadi!son hayâlim sen olacaksın... ben hayâl yaratıcısıyım... gel ölümde sonsuzluğuna hayâllerimi karıştırayım...
bizim gemiler dolusu su geçirmeyecek hayallerimiz vardı
yükledik beyaz saçlı mavi kıza kol gezen hayalkırıklıklarına rağmen
gönderenini ölüme teslim eden ucu yanık mektuplar gibi kaldı boynu bükük ellerimizde
hayâl edip yeniden gülümseyebilmek ümidiyle
