Yâ Rab kulum, geldim sana;
Can, yazıldı bu fermâna!..
Bir çile ki, kim dayana?
‘Sabır’ dedi, oldu gönül!..
Nasıl diner bu dert, bu gam?
Hüznüm, artar her bir akşam…
Sekiz cennet, kaç bin makam,
‘Umut’ dedi, doldu gönül!..
Nefsim, yine atmış ağı;
Sökülmez mi hırsın bağı?..
Bu gurbetin hasret çağı;
‘Biter’ dedi, daldı gönül!..
Ten, can ile mâ’rifette;
Aşk neylesin hakikatte!..
Bir ilahî adalette,
‘Hesap’ dedi, soldu gönül!..
Hak’tan aldı, halka verdi;
Nefsi, yerden yere serdi!..
Şükür, gizli sırra erdi;
‘Hikmet’ dedi, bildi gönül!..
Ömrün budur ayı yılı;
Yüküm nerde, neyle dolu?..
Tefekkürde bulup yolu,
‘Vuslât’ dedi, güldü gönül!..
