Yüzü gibi hüznü de solmuş
Artık ne aşk var
Ne de kahretmişlik
Elindekiler darmadağın
Geceleri uyumayıp
Çocuk gibi beslediği umutları
“Tüm çabam onlar için” dediği
Onun biricik umutları
Şimdi tespih taneleri gibi.
Kimisi kırık
Çöpe atılmış,
Sağlam olanlar
Yeterli değil
Çevrilmiyor avucunda
Ya ne yapmalı?
İp aynı ip elbette
Boncuklar yeni olmalı
İtinayla dizmeli
İşte rengarenk bir tespih
Pırıl pırıl parlayan,
İnsanı kendine çeken
Tertemiz bir tespih
Öncekini kırıp da çıkanlar
Gelsinler o zaman
İşe koyulsunlar
Çıksınlar işin içinden
Çıkabilirlerse!
