Kaz babam kaz! / Hiç durmadan kaz! / Birileri ısınsın

Beni anılarında yaşat! / Seni terk edip gitmişim, / Küfredip

Kapanan kapının ardından imrenerek baktı Jonathan. Ne güzel, birisi daha kurtulmuştu, oradan çıkıp özgürlüğüne kavuşmuştu. Bir

Çoğu hikâyede olduğu gibi soğuk bir kış günüydü; / Dışarıda gezebilelim diye ayaklarımızda

İşte başarmıştı! Sonunda bütün dertler bitmiş, tüm sorunları çözülmüştü! Bir insan bundan öte ne isteyebilirdi ki! Artık ölümsüzdü Leyla; ölmeyecek, hiçbir acı çekmeyecekti. Cennetteydi işte, artık cennetteydi. Ama...

Günümüzde uğruna savaşlar açılan, kan dökülen, en kutsal değer addedilen demokrasi... Demokrasi böylesine övgüyü hak eden bir şey mi? Ya da demokrasi denilen şey gerçekten de bugünkü gibi bir şey mi?

Tren yolculuğu samimidir, mütevazidir. Bir kere alışınca rayların o ritmik sesi bile güzel gelir insana, bir yerde bir tren yolu görünce bile insanın ilk trene binip çok uzaklara gidesi gelir. Ama artık öyle midir?

Aslında kişinin en büyük savaşı kendisiyle, en büyük barışı da öyle. Kendine âşık olmak kötü belki, ama kendini sevmek gerekli, hep kendini düşünmek kötü elbette, ama kişi bazen kendini düşünmesini bilmeli. Ne de olsa herkes gittiğinde kendisiyle baş başa kalır insan.

Biri olsa hayatımızda, ama öyle biri olsa ki başka kimse olmasa bile hiç yalnız hissetmesek kendimizi. O gittiğinde de sanki hayatımızdan herkes gitmiş, her şeyimizi kaybetmiş gibi hissetsek; yerine kimi, neyi koysak dolduramasak boşluğunu. Ama keşke o hiç gitmese

Savururken postmodern firavun kanlı pençesini üzerimize, / Her sözü köhne ahlakıyla sansürlü ayrı

Sen sevdiğin birinin sesini unutmak nedir, bilir misin? Hayallerinde, rüyalarında bile bir daha onun sesini duyamamak...

Hayallerin gerçek olsun mu istiyorsun? / Büyük hayaller kurma, /

Kimse sevmedi beni, / Senin beni sevdiğin kadar / Düşün

Aşk, nesnesi olmadan doğmaz hiçbir zaman, ama bir kez doğduktan sonra nesnesi kayıplara karışsa da var olmaya devam eder çoğu zaman...

Pimini çeker, düğmesine basarsın bombanın, / Kulaklarını tıkar, patlatırsın. /

Heyecanlısın, farkındayım. / Henüz bir şey bilmesem de hissedebiliyorum, /

Gözlerin hâlâ yollardaysa, / Aklın ise orada, / Durma,

Bir yılan tıslıyor koynumda, / Gözleri kedigözleri / Ve gökyüzü

İnsanın hiçbir beklentisi olmamalı hayattan, / Kimseden hiçbir şey ummamalı /

Uzun süre sonra tekrar içimden şiirler geçiyor, / Ne zaman konuşsam kusmaktan korktuğum