Müslümanların gönlü bir hoş artık.. . On bir ayın sultanı Ramazan-ı Şerife bir kez daha erişmenin bahtiyarlığını yaşıyoruz.Recep,Şaban,işte geldi Ramazan. . .

Oruç, müminlerin imanını kuvvetlendiren ve gençleştiren mühim bir ibadettir.Orucun farz olduğu gerçeği hadis ve ayetlerle açıkça ortaya konulmuştur.

“Dünyada en akıllı insan kimdir?” diye bir soru sorulsa,inanıyorum ki pek çoğumuz : “Çok çalışarak geleceğini garanti altına alan ve çoluk çocuğuna iyi bir miras bırakandır.” diye cevap veririz…Veya bu manaya gelen değişik ce

Dünyanın nimetleri ve meşgaleleri biz insanlara yaratılış gayesini unutturuyor.Mal toplamak ve paraya düşkünlük,ruhumuzu karartmaktadır.Dünyaya aşırı sevgiyle bağlı olanlar,kulluğun mükellefiyetini çabuk unutmaktadırlar.

Ecdadımız: “Sabrın sonu selâmettir” demiş.
Bu sabra açık bir davettir.
Fakat bu öyle sanıldığı kadar kolay bir iş değildir.
Önceden bunun terbiyesini almış olmak gerekir.
İmanı güçlü olanlar ancak sabrederler.

Sabır,bir musibet ve belâya uğrayanın telâş ve feryat etmeyip,sonunu bekleyip tahammül ile katlanmasıdır.Sabreden kimseye “Sâbir” denir.

Her dinin kendine mahsus mübarek gün ve geceleri mevcuttur.Hıristiyanlar Noel Yortusu için aylar önceden hazırlıklara girişiyorlar.Bütün milletlere bunun propagandasını yapıyorlar.

Türkmenistan semalarında süzülerek uçarken hostesin sessizliği bozan o anonsunu unutmam mümkün değil:
“Değerli yolcularımız üç saat on beş dakikalık yolculuğumuz birazdan sona erecektir.Az sonra Aşkabat Hava Alanı’na ine

Türkî Cumhuriyetlere öğretmen alımı imtihanı neticesi elime geçtiğinde çok heyecanlanmıştım.
Kazanmıştım imtihanı!...Hem de Türkmenistan’ın başkenti Aşkabat’a tayin edilmiştim.
Akçaabat’tan Aşkabat’a gidecek

1990 yılına kadar iki kutupluydu dünya.
Bir yanda Amerika Birleşik Devletleri…
Öte yanda Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği…
İki kutuplu bu dünya 1990 yılında yerini bambaşka bir oluşuma bıraktı.

Türk edebiyatı ayrılmaz bir bütündür.Yani Halk edebiyatı, Divan edebiyatı, Tasavvuf edebiyatı… vb. gibi isimler altında anılıyorsa da bunları birbirinden soyutlayamayız. Bu edebiyatlar daima birbirinden etkilenmiştir.

İnsanlar vardır ki canını dişine takarak büyük bir mücadele örneği gösterirler.Dünyaya gelirken fizikî eksiklikleri olsa da bunu ruhî üstünlükleriyle telâfi ederler.

Bazı zamanlar,bir kısım duygu ve düşünceler dilimizin ucuna kadar gelir de bir türlü kelimelere döküp söyleyemeyiz onları…Ruhumuzdaki kıvılcımları dile getirmede sözcükler kifayetsiz kalır.

Ecel gemisi, acı siren sesleriyle hayat limanına uğrayarak oradan topladığı yolcuları ebedî âleme taşıyor. Bu mahzun göç,dünyanın yaratılışından bugüne dek durmadan devam ediyor.Göçenlerden çok, arkada kalanlar yıkılıyor.

Nihat Sami Banarlı için,sadece bir edebiyat tarihçisi demek yeterli olmasa gerek.Zira o,edebiyat tarihçiliğinin yanında çok üstün meziyetlere de mâlikti.

Vatan sevgisi,mukaddes ve muazzez duyguların en başta gelenidir şüphesiz!...
Onun içindir ki Resul-i Ekrem Efendimiz: “Vatan sevgisi imandandır” buyurmuştur.

Yirminci yüzyıla damgasını vuran Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk ve dünya tarihinde apayrı bir yeri vardır.Osmanlı Türk İmparatorluğu’nun enkazından Türkiye gibi diri ve dinamik bir devlet çıkarma başarısını göstermiştir.

Yakın tarihimizin abide şahsiyetlerinin başında hiç şüphesiz ki Atatürk gelmektedir.Bir milleti uçurumun eşiğinden kurtararak,ona apaydınlık bir yol çizen bu mümtaz insan,pek çok sömürge ulusa da yürek vermiştir.

Trabzon,tarihten bugüne kadar çok büyük şahsiyetler yetiştirmiştir.Bu şahsiyetlerin başında da Cihan Padişahı Kanunî Sultan Süleyman gelmektedir.O Trabzon’un gözbebeğidir.

Trabzon bir şehzadeler şehridir.Osmanlı Devleti’ni yöneten padişahlardan en önemlileri arasında yer alan Yavuz Sultan Selim ile onun muhteşem evlâdı Kanunî Sultan Süleyman,ömürlerinin mühim bir kısmını Trabzon’da geçirmişlerdir.