Kendi labirentinde kaybolan çocuklarız hepimiz. Nerede bitmiş içimize inmeyi unuttuğumuz merdivenlerimiz? Çıkar yol bulamazsan çıkarcı yol bul diyen kimdi? Böyle mi buyurdu yoksa gizli bir emperyalist?
Kendi kuyusunu kazan aptal köstebekleriz biz. Arasıra birbirime çarparak bir ileri bir geri ilerleriz. Eşine eşine eşleşir şanslı bileti çekenlerimiz. Köreltilmiş nefsimiz, kulaklarını bileylemiş. Yağdanlıkla dolaşmayı bıraksak daha mı hızlı ilerleriz?
Kendi oyuncağını kıran koca çocuklar, bisiklete ters binmeyi marifet bellemişiz. Oyun yanlış, ebe yanlış, "çömlek patlıyor" kimi sobelesek . Bu yüzden hep ebeyiz. Biz büyük silgiden bi'haber, gönüllü yanlışlara gebeyiz. Kozamızdan yanlış bahara çıkmış kelebeğimiz.
(Madem çıktınız kozanızdan, ışığa geliniz! Işığa geliniz! Işık, yakarak öğreten bilge efendimiz. İnsan olmayı ve yanmamayı öğrenmeliyiz. )
