Şiir > Bireysel
üzgün
Bahaneler Sonumuzu Bekler
Yazamıyorum eskisi gibi. / Ağlayamıyorum,anlatamıyorum; / Derdimi paylaşamıyorum,
nötr
Kimsesizler Mezarlığı
Hayat bazen son kibriti poyaraza çakmak gibi gelir üstüne yalın, / Bazen kifayetsiz
Kendi içimde kaybolduğum yolların sonunda, yine kendime çarpıyorum
Kendimle derdim var kimseyle değil… Her sabah gözlerimi açtığımda, içimde taşıdığım o görünmez yük sırtıma vurulmuş
olumlu
Yaşama Nedeni
Güneşi görebiliyorsan, / Yaşamın tadını çıkarabiliyorsan; / Zorluklara göğüs gerebiliyorsan,
üzgün
Bu Hüzne Yakışmıyor Yüzün
Gözlerin okyanus derinliğinde cümleler kuruyor / Noktasını yağmur yüklü bulutlar koyuyor her defasında
üzgün
Sönük Eldiven
Güneşin ışıkları gözlerindeydi gözlerimdeyken.. / Şimdi seninle ayrıyız biz bitti aşkımız derken
nostaljik
Ay Işığı...
Ay ışığında yaşanılmışlıklar gelip durdu bu gece. / Dalıp gitmişken hayali yüzüne,