Cemreler düştü, biliyorum.
Gelinlik kızlar gibisin şimdi.
Süsleneceksin, biliyorum;
İçin içine sığmıyor, belli.
Dur, saçını başını yolarlar şimdi.
Dallarına su yürüdü, biliyorum,
Tomurcukların irileşti.
Baharı köklerinde hissettin,
Gövdende, dallarında hissettin...
Kız çocuklarını gömerler,
Haberin var mı?
En büyüğü henüz on ikisinde,
En ufağı yedi yaşında...
Dur, saçını başını yolarlar şimdi.
Tomahawk füzeleriyle vurdular
İran’da bir okulu,
Duymadın mı?
Üç füze, öğretmenleriyle birlikte
Onlarca kanatsız meleği...
Parçalandı kalem tutan elleri...
Kayısı ağacı, biliyorum,
Sığmıyorsun artık kabına.
Bahçeme diktiğim ilk günden beri
Unuttuğun bir şey var ama:
Dünya senin bildiğin dünya değil!
Saçını başını yolarlar şimdi.
İblisler kahvelerini yudumluyor,
En azgını salyalarını akıtıyor,
Parmaklarını gösteriyor ona buna.
İblisler birbirinin sırtını sıvazlıyor,
Meleklerin kanadı kırılıyor.
Değmez bu mahluklara,
Değmez kör gözleri doyurmaya.
Kış bile üşür bu havada...
Ellerinden düştü kalemleri,
Tomahawk füzeleriyle vuruldular.
Açma, kapat kapıları!
Kış bile titrer, donar bu havada...
En küçüğü henüz yedi yaşında...
Yıkıntılar arasında kaldı okul çantaları,
Uçları kıvrılmış defterleri,
Kemirilmiş, mis kokan silgileri,
Açılmayı bekleyen körelmiş kalemleri...
En küçüğü henüz yedi yaşında...
Sen, sen ol, sakın kanma:
Güneş yakar, bulutlar zehir saçar,
Alevler küle çevirir baharı,
O körpe bedenler toprak olur,
Aldanma, eğme sen başını.
Oyun çağında henüz her biri,
Tomahawk füzesi nedir bilmez dilleri.
Dalından kopar, savrulur bedenleri,
Sen çiçeğe durma, emi,
Saçını başını yolarlar şimdi...
Aldanma sen bu havalara,
Cemreler düşmez oralara
Koparırlar o güzelim çiçekleri
Parçalanır, savrulur bedenleri...
Beyaz kefendir kıyafetleri
En küçüğü henüz ana kuzusu...
Beyaz matem rengidir.
Sen beyaza durma şimdi!
Beyaz onların rengidir...
