Sımsıkı tutuyordu.
Keskin uçları kaya parçasının
Yırtıyordu avuç içlerini.
Sımsıkı tutuyordu.
Kaldırdı kolunu
Ki bütün alemi ervah
Kıyama kalktı
Fırlattı taşını
Lanetlenmiş kavmin üzerine.
Sonra yeşil bir örtü ile
Örtüldü mavi "gök" yüzü...
Kuşatmaları yıkarken sesi,
Tankların karşısındaydı küçük çocuk!
Toprağının güneşinde yanarken beyaz yüzü,
Avucunda kırılmış can parçaları.
Kesildi göbeği yeniden doğuşu
Müjdeleyen ayetle
Kurşunlar kainatı kalbini delerken.
mehmed asım.
