Kuşlar ötmeden uyanırım.
Vakit seher vakti, zaman dar.
Her yer alaca karanlık içerisinde.
Dışarda rüzgar uğuldar,
içerde gözlerim kaçan uykuyu kovalar...
Beyaz dolabın, beyaz çekmecesine takılana kadar.
Kuşlar ötmemiştir hâlâ...
Seni yazdığım günlük gelir elime çekmeceyi açtığımda.
Orta sayfasında senin resmin.
Sayfalar çevrilir birer birer,
ve resmine ulaştığımda,
her şey tükenir...
Her şey anlamını yitirir, mânasını kazanır.
Hayaline daldığım seni düşünürüm.
Kuşlar ötmeden.
Düşüncelerim hayal, kelimelerim bakış olur.
Resmin gerçek olur.
Hayaller gerçek olur hayalimde.
Her şey bir an içinde olur...
ve her şey olur kuşlar ötmeden.
Ben gelmekte olan güne başlarım senle,
seni bölüşemem resminle,
ama bilirim:
Benim güllerim asla solmaz!
Hele ki o güller...
o güller can gülleriyse,
ve kuşlar ötmeden görünüyorsa,
hiç solmaz o güller.
Sayfalar kapanır birer birer.
Yarın, kuşlar ötmeden açılmak üzere.
Çekmece kapanır...
Rüzgarın uğultusu tekrar duyulur.
Duvar kağıdında ki gül deseni gülümsüyor gibi olur.
Bende ona gülümserim,
kuşlar ötmeden.
Kuşlar ötmeden, kuşların öteceğini bilirim.
Seni görmeden seveceğimi bilirim.
Zamanı gelince kavuşacağımı da bilirim...
ama ben asıl... seni...
Kuşlar ötmeden bilirim.
