Ağlamak da bu memlekette suç olmuş
Mühendisin biri gözyaşım için arıtma tesisi kurmuş
Ey bu okyanusları tuzla dolduran
Düşün bir bakalım terin neden hükmü kalmamış
Gülmek de başa bela olmuş
Zira baştakilerin suratı hep nemrutmuş
Saklanmaya alışmış dişler
Karanlıkta tek tek yok olmuş
Üzülmek artık alışkanlık olmuş
Mutlu sonlar hep filmlerde kalmış
Yüzler çiçekler gibi solmuş
Tebessümler giderek azalmış
Sevinmek en büyük lüks olmuş
Sevilmek gibi bulunmaz olmuş
Atmaktan yorgun düşmüş kalpler
Giderek bir et parçasına dönüşmüş
