Demek ki kollarını açıp kanat gibi çırpmaktan öte uçma hevesinin uçağa dönüşememesi gibi groteskti animizdi anlamalar da, eksiği tamamlayacak birikmiş şartlarını oluşmadan kurban sunusuna dönüşemezdi. İlk sel evredeki bir kurban sunusu kaygıları bastıran bir dinginlik olacaksa da hayati bir gerçekliği ortaya koyamamakla ilk elden su yüzüne çıkacak bir

Ve ilk sel dönemdeki teolojinin, çevre etkili indüksiyon yansıması olması; haliyle bir firariler imgesiydi. Bu firariler imgeli ilinek sel indüksiyon enerjileri de kendisini üzerine yaslayıp eşleşme yapmakla ancak anlam bulacağı kolektif somutluğun özne nesnel eylemli koşulları henüz ortam da yoktu.

Şimdi kurban seremonili teolojik anlayışı ilksel dönem şartlarına göre ele alalım. Totem dönem öncesi ilk sel dönem içinde eğer bir kurban seremonisi tasavvur edilirse, bu tasavvur belki de ve ancak av ve meyve bolluğu olan dönemler içinde bu bolluğa bağlı tutumla bolluğun kurban sunusuna dönüşeceği düşünülebilir! Fakat böyle

Pekiyi bu geri bağlanımı hatırlamak nereden ileri geliyordu? Köleci sistem kolektif emeği kişi emeğine indirgemişti. Ama köleci irade istese de istemese de kişisi emeğinin kolektif bir paydaşla karşılığı vardı. Kolektif emeğin kolektif karşılığını alamamaktan doğan çelişki nedenle eşitlik geçmiş kolektif hafızanın hatırlamasıydı

Kolektif yaşamın tokadı kolektif üssel durumla beliriyordu. El 'in tokadı El 'in mülk sahibi olmasına göre atılan tokattı. Kolektif yaşamın tokadına göre beliren üst yapı yaşamı; Elin tokadı söylemesine göre anlaşılan kolektif yaşama dönüşür.

İlk selleri kınayıp bu kınamanın sütresinde kendimizi görememekle hala sürece teolojik bakıyorduk. Neden olanın olmayana borcu vardı? Borç neydi. Kolektif yapılar olanın olmayana borçlanmasıyla başlamamıştı ki böyle bir borçlanma ve süreci çözüm şekli oluşsundu.

Böylece ilk sel dönemde, totemi dönemde, ilahi dönemde beri anlayış ve anlatım değişmeleri içinde süre gelen teolojinin anlamı yeni bir anlayışla örtülmüştü. Kişisi tamah içine gizlenen sömürü, bu kes de teoloji içinde gizlenmişti. Teoloji içinde gizlenen sömürü adeta matruşka kabı içine girmişti.

Ortamda mal paylaşımlı bir köleci süreç olmadan çevrenin etkisi içindeki Güneş, çevredeki kuru otları tutuşturuyor diye ilksel atalar öte dünyada cayır-cayır yanmanın teolojisini ortaya koyamazdılar. Cayır-cayır yanmanın ortam tahriki, ezen ezilenler hesaplaşması içinde, öte dünya algısına bağlam yapılacaktı

El takdirine göre "bana var-sana yok" demenin üssel açılımla olan çatışmacı olgu ve olaylar süreci El mana anlayışı üzerinde süreci teolojik hesaplaşmaya çeviriyordu.

Her olgu ve olayı veya bir düşünceyi, bir eylemi başlatmak demek "yeni bir üssel durumlu eylem alanı açmaktı". Her açılan eylem alanına "eş anlı bir zaman mekân ve zaman mekân boşluğu eşlik eder". Siz de eyleminize koşut olarak açılan bu zaman ve mekânda olmak zorundasınız.

İlk sel dönem içinde sunuda bulunma işi pek olası görülmez. Bu kişinin kendisinde bilmeyle aklına gelecekse de sunu depo edilen fazlalık enerjiden kaynaklı bir birikimler süreci işiydi. İlk sel dönem içinde depo edilen bir kolektif birikimin olmaması, bu düşüncenin kolay kolay hayata geçmesini engelleyen durumdu.

El mana anlayışlı üreten groteski canlıcılık kolektif güvenceyi yok edip; kolektif güvenceyi groteski anlama içinde istetip, aratan; yalvarma, biat ve taat ibadetinin belirmesi olacaktı. Bu belirmeyle El MANA ANLAYŞLI TEOLOJİ doğacaktı.

Fazla enerjinin balta yapmaya harcanması gibi, kurban sunusu olması gibi kullanımı, kolektif güçle olası olacaktı. İlk sel dönemde avdan sunu yapmak, yüzen kütük gibi olası olsa da, ilk sel dönemde transatlantik yapmak gibi beliriş olarak pek olanaklı değildi. Avdan sunu yapma işi pek ekmek çıkar gibi görünen süreç

El mana süreci kolektif geri bağlanım yasası içinde oluşan bu bolluğu; "bana var sana yok" sürecine çevirmişti. Köleci teolojiye göre kişi bana var dediği sürece de sabredecekti. "Sana yok" denen sürece de tahammül edip sabır gösterecekti!

Ben derim / Al düşer yanağa / Ak düşmüşlüğün dökümüyle

El söylemi neydi? El söylemi teolojiye göre Dünya ve biz bu gün nasılsak, 4 milyar yıl önce de, dünya ve biz aynıydık diyen dogmatik anlayışın tarihi iyi analiz etmeyen söylemiydi.

Taşta ne kusur var ki / Kusur taş ola /

Çevrenin fantastik ve eğlenceli yanları, kişiye göreydi. Kişinin göreliliği de yaşama sevinci ve can korkusuydu. Bu neden ile kişinin fantastik kurguları, şimdilik kişinin kendisinden başlattığı ikisinin arası bir yol olan eylem alanıydı.

Yıkılıyordu bir bir / Bağrışla sıradaki / İki habersiz

Oysa tekil kişi yaşamında ve sosyal grup yaşamı içinde ve ilk sel yaşam içinde kolektif oluş eksikti. Baştan beri totem yapılara kadar süreç, kolektife bir eksikle olup ta çevresel baskıları; yıldırıma, paratonere; uçağa, piste; teolojiye öte dünyaya fikrine dönüşemeyecekti.