Evet, birkaç hilem var. / Ama esas hilem; / Sabahları

Ama hayat hala birşeyler getiriyor arasıra da olsa.
Bazı küçük zaferler.

Ve işte yine; telefon çalıyor kelimeleri, sessizlik çoğalıyor... / Bir elimle ahizeyi kulağıma

Senelerce neden evinden hiç dışarı çıkmadığını düşündüğünde bir gün / duvarlar sana bakar

Her şeyden çok, biriyle konuşmaya ihtiyacım olduğunu hissediyorum son günlerde.

Saf güzellikleri zorluyor hayat. Ne yapacaklarını bilemiyorlar ve kimsenin umurunda değiller. Tüm bu acı ve karmaşanın ortasında, serseme dönmüş, yolunu kaybetmiş ve vazgeçmekten başka bir şey düşünemez halde, bir hiç uğruna ölüyorlar, sokaklarda.

Birkaç sığınma hali çiziyor / deliliğimin sınırlarını. / İç çekişlerimin,

Her şey öyle çabuk oldu ki.
Patronun yanına gittim. Bana şöyle dedi;
“Dünkü toplantıya sarhoş gelmişsin ve bölüm şefinin üstüne kusmuşsun”
“Kimden duydunuz bilmiyorum ama saçmalık” dedim
“Peki, sarhoş muydun? “

Peki o zaman.
Anlat derdinin bana, dök içini.
Ama hepsi gayet normal.
Hepimizin kötü zamanları oluyor.
Yalnız şu var;

”Geliyorum yaa..! Durduramazsınız beni. Takip ederim, peşinizden gelirim.”
“Bilemiyorum” diyor Atakan “Akşam geri dönemeyebilirsin ama”
Benim bakış açımdan ise her şey dönüyor. Yüzümü yıkamam gerek, kendime gelmeliyim.
Ayağa kalkıyorum ama üç-boyutlu mekan kavrayışımı yitirdiğimi fark ediyorum. Atakan koluma girip fısıldıyor;

Uzun zamandır görmemiştim onu.
İki belki üç sene.
Kızıl düz uzun saçlar , ufak göğüsler ve yarım gülümsemesiyle bana bakıyordu.