Güzelliğini görünce, / Ayağı kaymış suyun, / Düşmüş bulutlardan.

Zaman erir suda kızıllaşır su. / Hüzün vakti olur gözlerde buğu.

Som ayazlar gibi ürpertir içini insanın, / Masallarda yaşayan gizemli kentler.

Gecenin ucuna bir gül iliştirdi peri. / Rüyaları gülistan olsun diye.

Aksıyor mısralarım,ağır aksak ilerliyor. / Sözcüklerim yalpalıyor. / Kalemim,

Derler ki periler ülkesinden gelmiş yedinci mevsim. Yedi gün yedi gece yol almış, Kaf dağından aşmış,

Dedem Korkut'u gördüm düşümde, / Gücenmiş, kırılmış bir hâli vardı. /

Demlenmiş bir mektuptur çay. / Mürekkebi buruk, zarfı güneşle ay. /

Günümüz kentleri de insanlar gibi, canhıraş bir telâşın içindeler.sükûneti ve sessizliği çoktan unutmuşlar. Alelacele dolmuşa binen, tedirginlikle geç kalan otobüsü bekleyen insan misali
ya sıcakta kavrulmakta yahut soğukta titremekteler.

Üveyikler hasret türküsü söyler, / Gönlümde bir yerler titrer. /

Esir düştü kent curcunaya. / Emanet etti sükûneti allı turnaya. /

Bir taze sabah çınlar ince belliden. / Süzülür güzellik porselen demlikten.

Mabetler kentlerin münzevi evleridir. Mabetlerin sakinleri ise münzeviler.her münzevinin gözlerinin izi sinmiştir mabedin duvarlarına. Bir bakıma mabet münzevinin fildişi kulesi sayılır. Münzevi bu kulede kendi kendisiyle hesaplaşır, hâlihazırla geçmişin muhasebesini yapar, geleceği tevekkül penceresinden sızan ışığa emanet eder.

Kalmadı kentin dağarcığında güzellik,estetik ve kaygı üstüne hiçbir şey. Baştan aşağı beton yığını sevimsiz ,ucube yapılar doldurdu kenti; nefes alıp veremez oldu.

Kent kadını umursamadı, / Kadın sessizce ağladı. / Kışın kâğıt

Bir de daha çok para kazanmak için hileli iş yapan, esnaf, müteahhit, iş mensubu tanıdığınız var mı hayvanlar âleminde? Silah ve mühimmat satıp para kazanmak için hayvanları savaşa sürükleyen sömürgeci zihniyete sahip,zalim ,piskopat aslan kral tanıdınız mı? Ben hayvanlar âleminde böyle çirkef ,pislik fitne gibi durumların olduğunu ne

Bazen de sözcük söz olur, söz namustur denir. Kamus dolusu sözcük verilip de yerine getirilmeyen sözün yerini tutmaz. Yahut bir davranışı söz olur diye çekingen davranır insan.

Çay huzuru huzur çayı demler. / Bir huzur menbaıdır çay içilen demler.

Ağaçların arzıdır, toprağa düşen yaprak. / Bu arzı iştiyakla bağrına basar toprak.

Serçelere dökülen ekmek kırıntıları gibiyiz. / Ayrı yerlerde aynı düşler içindeyiz.