"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"

Şiir > Aşk ve Romantizm

üzgün

Gitmeliydim

Sen treni kaçmış bir istasyondun, / olmayan bir başlangıcı arama çabalarımdın,

karamsar

Ne Haldesin!..

Gittiğin yerlerde ne haldesin kim bilir / Yalnızlığı almıştın yanına /

olumsuz

Çocukken ve Salakken

Matematiğimi geliştiren öğretmenlerim değildi aslında beni bana bırakan kendimi tanımama yardımcı olan aşklarımdı profesörlerim hasret sayımlarında

üzgün

Gel

sen gidince dinmedi yağmurlarım / hücrelerim bir sağanağın zaptı altında /

üzgün

Ölü Sevda

\] \] \] Ölü Sevda / Bir gece vakti düşlerken yokluğun da varlığını

üzgün

Sende Kalsam

Hiç güzelliğe bakıp da / Gözyaşı dökülür mü / Ben

karamsar

Gitmek

Sevemem seni ben delice / Ağaçların dağları, / Bir çocuğun

üzgün

Gittiğinde

gittiginde sonbaharin ilk aksamiydi ve gözyasim geceyle düsen ilk yagmur damlasina karisti.sen karanlık dar sokakta kaybolurken

Başa Dön