Şiir > Bireysel
üzgün
Tahtı Yıkılan,tacı Sökülen, Bahtsız Kadın
Ey kadın!.. Koca yürekli, derinliğine insan / Adı ölümün üstüne, mürekkebi kan,
üzgün
Ben, Uyuyamıyorum...
Gecelerdir, gecelerdir uyuyamıyorum... / Halbuki yatağım sıcacık, / Nevresimim pazen
üzgün
Sen Gülümsediğinde Kaç Kuş Kanatlanır...
Yâdına düştüğünde / seni gülümseten insanların / değerini bil...
üzgün
Ayak İzi Kadar Olur Yüreğim
Kapıya benzer yalnızlığım / Git gellerle açılır yaralarım / Eşikte
olumlu
Meydan Verme
MEYDAN VERME / meydan verme solmasına gönül bahçeni canlandıran sevda çiçeğinin,
