"Yazmak, bir nevi yavaş intihar, ama en azından okuyucularınız cenazenize gelir... bazen." – Oscar Wilde (kurgusal)"

Şiir > Bireysel

nostaljik

Çocuğum

Uzun gecelerin, / Devingen salınımlarında, / Hipnoza düştü yüreğim.

üzgün

Acı

donuk bakislarimda / aydinlik bir dunya / yasam kadar anlamsiz / olum kadar

üzgün

Bilmiyorum

\]Her yükün birdenbire üzerinize binmesi nasıldır, bilir misiniz? yine aynı benzetmemi yapayım: şehrin tüm binaları tam

düşündürücü

Aynı Nokta

AYNI NOKTA / Bir gezgin yürüyor sokakta; / Dudaklarındaki türkü,

karışık

Seyrusefer

Onaltı yaşımda başlamıştı sivilcelerim / İstanbul’lu idim , kızdım /

nostaljik

Yakınma

Badem yapraklarına tutunan / İhtiyar günışığı / Neşeden hüzün yontan

nostaljik

Kediler

Halkalarda kediler / Halkalı bir kediyim / Bir köşedir yerim

üzgün

Sözcük

Sözcükler garip; hatta resimler, semboller ya da melodiler... / Sanki söylemek istediğin hiçbir şeyi söyleyemiyorsun

üzgün

Yalnızım

Yoruldum, / ayrılıklardan,aynılıklardan / Lime lime etlerini /

Başa Dön