Şiir > Toplumcu
üzgün
Onlar Yaşıyordu Biz Yazıyorduk
Bosnada katliamlar oluyordu, / Biz gece yarısı yatağımızdan kalkıp, /
karamsar
Kömür
Kaç ocak söndürdün sen tükettin nice ömür. / Kara elmas dedikçe kararttın kandilleri.
düşündürücü
Yaşamamış Olmak
Ey insan, sanki dünyanın sonuna dek mi kalacaksın? / Unutma! Adını hatırlayan son
üzgün
Ey İnsanoğlu
Bakışlarımı topluyorum gözlerinizden beni beklemeyiniz / Bavuluma dolduruyorum sözcükleri sessiz sessiz
karamsar
Kurtlar Sürüsü
Bir adam eşyaları, çocukları ile kaldırımda bekliyor / Haciz sona ermiş, avukatlar polisler
karamsar
Önce Kalbimizi Öldürdüler
bakışlarından kaçtık güvercinlerin / kayalara çarptı çığlıkları uzak coğrafyaların /
