Şiir > Toplumcu
üzgün
Çaresizce Beklemek Yok!
Bulutların kederinden ağladığı bir sonbahar akşamı, / dolaşırken bir mayıs sokaklarında.
karışık
Kareografilere yüreğim alışkın
Birbirine sarılan tarih kaçkını bakışlarında, / Gerçek dışı yaşanan haykırışları getirir,
olumsuz
Kıyısızlık
kimsenin gözünde değildi kendi yenilgilerinden başkası / en berrak sularımı taşırken yangınlarına
üzgün
Dersim Uzak Kürtçem Yarımyamalak
Sizin oralarda çocuklar ne renk doğardı bilmem. / Esmer diye duymuştum
üzgün
Siz Bilmediniz
dünyanın bütün karanfillerini verin ellerime / al kızıllığında yeniden sevecegim /