Bir gece sefasında söndü yıldızlar
beni saklasın diye karanlık
senin için bizar
bürünüyorum bu suskunluğa
kar etmiyor figanlar
yüreğim bir dolu ah-u zar...
ertelenmiş yaşamanın acizliğinde hep ben
küçücükken henüz yaşım
gülüşüne sığdıramıyordum yıldızları
hiç gelmeyecek olanı beklemekti hayat
gidilmemiş yolların nafile feryatları
talaşımdı...
sonsuz dehlizler gibi
bir köşe nasibim
bu serencamın mecrası aşikar hakikat
encamım bir yığın toprak
bize kalan nihayeti tahayyül edemediğim
hüznün yıkıntılarıdır hayata dair
kimbilir
belki aşk terk eder kendini
belki şair...
]
