Bir yaz havasında tanışmıştık seninle
Sonbahara bir kala esen sıcak rüzgar
O rüzgarda uçuşan siyahtan kahküllü saçların
Yeni bir liman kuruyordun gözlerimde
Projesini ilk bakışta çizdiğin
Kendine ait olan o tersanede
Benimse sana ayırdığım tüm alanlarım
Parmaklarının ucunda yeni inşaatlar beklerken
Umrumda değildi sen işlerken içimde
Can verecek yeşilden kırlar bahçeler
Ve bir depremle talan olurken günler
Yanmışlığımın,yıkılıp enkazlaşmışlığımın
Ne anlamı ne de gerçekliği kalmamıştı
Ömür kayıp gitmişken dört mevsimin içinde
Zordu yeni bahçeler kurup fidan ekebilmek
Tekrar yazı görebilmek için diyorum ki
Ne olur çıkar üstünden sevdiğim
Bu sonbahar yakışmadı pembe tenine..
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
