Kur'an Bi̇ze Yeter Mi̇?

KURAN BİZE YETER Mİ?
İnsanlar ikiye ayrılır. İnançlı insanlar, inançsız insanlar. Konu başlığımız olan cümle diğer İslam ülkelerini bilmiyorum ama ülkemizin son on yılların en meşhur cümlesi. Öyle meşhur ki hadis, sünnet inkarcıları başta olmak üzere sahabe karşıtları, mezhep karşıtları, tasavvuf karşıtlarının en çok kullandıkları argüman. Kimisi doğrudan söylerken kimisi de karşı çıkmaya çekindikleri için Kur’an da var mı veya Kur’an da yok diye başlıyorlar söze.
Bunu diyenlerin bazılarının şuur altındaki amaç belli: “Ben bu kadar eğitimliyken niçin hadis, sünnet, sahabe rivayeti ve mezhep imamlarının fetvalarına inanayım. Ben onlardan daha bilgiliyim.” Tam bir Bu Cehil mantığı. Bu mantık kabul edilemez ama farklı bir pencereden bakarsak içinde biraz mantık kırıntısı içeriyor diyebiliriz. Son on yılların en mantıksız cümlesi ”İslam akıl mantık dinidir” cümlesidir.
Akıl ve mantık insanlara özgü iki kavramdır. “Akıl” Kur’anı Kerim’de Peygamberlere iman etmeyenler sağırdırlar, dilsizdirler. Kördürler akletmezler” Bakara 171) denilerek akıl Allah’a ilan etmek için vasıta olarak görülmüştür. İslam dininin akıl, mantık dini olduğu doğrudur. Ancak İslam dininin İlahi bir mantığı vardır. İnan mantığıyla İslam dini değerlendiremez. Aksi durumda İslam dinini Kul icadına indirgemiş oluruz. Bu çok tehlikeli bir yaklaşımdır. “Bana göre” Bence” türü yaklaşımlar inanca zarar veren yaklaşımlardır. “Bence” kelimesi tahmin edilenden çok tehlikeli bir kelimedir.
İnsan ana karnındayken annesini babasını kardeşlerini bilir. Doğduktan sonra öğrenmeye başlar. Önce ailesinden sonra okulda öğrenir. Öğrendikleriyle aklı gelişir. İnsanın aklı öğrendikleriyle kısıtlıdır. Nefis sahibi olduğu için öğrendikleriyle kendini “bir şey” zanneder. Nefsini “Tanrı” yerine koymaya başlar.
Müslüman farklıdır. Öğrendikleriyle acziyetini anlar. Allah-ü Teala’nın (cc) kudretini müşahade ettikçe acizliğinin farkına varır. Şükür için ibadet eder. Müslümanın kalbi aklına ve nefsine galip gelir ve tahkiki imana ulaşır. Fuzuli tartışmalardan uzaklaşır nefsini terbiye eder. “Akil” olur. Vesselam.