Kayboluş
bir kaçıştır.
Yaşadıklarından
yaşayamadıklarından
ve söyleyemediklerinden
bir kaçıştır Despina..
Sen
kaybolduğunu zannedersin de
bir kahverengi bakış
bir hüzün kokulu duruş
sinmiştir bir yüreğin kuytularına..
Bu kayboluş
kader mi
yoksa bir tercih mi
yoksa kanayan bir gülü
koparıp atmak mı gönülden?..
Peki ya biriktirdiğin kederler
dilinin ucundaki öksüz kelimeler
yağmur vakitlerine sakladığın hasret
neredeler?
Herşey kaybolur Despina
Erciyesteki ayak izlerin
Umarsız savurduğun gülüşlerin
Ellerinde taşıdığın taze umutların..
Senin akşamların tükense
Hercâi yüreğin çıplak kalsa da
Bitmeyen bir düştesin
Ve hala
İşitilmeyen bir çığlığın özlemi
görünmez bir baharın
dokunulmayan
ve
kanayan bir Gülüsün Despina
