üzgün
Koskoca İstanbul...
koskoca istanbul bir ben gibi.. / hayata dair kırıkları maviye bırakıyorum,
Şiir > Anı
üzgün
Çeltikdereli Sami...
1981 yılının Temmuz ayıydı. Geceden sıcak bir yaz günü olacağı belliydi. Babam çok erkenden beni kaldırdı."Bugün
karamsar
Bu şehri Moskovanınki Her Sengi Bin Misli Pahad
nüfus burda yaz kış aynıdır hiç değişmez (12 000 385) ölenlerin yerini yeni doğanlar doğandan çok
karışık
Bayram Yerlerinde Kaldı Çocukluğumuz.
Günahkar bedenlerimiz vardı / Bir yerlerde çetelesi tutulan / Boy
olumlu
Sevdam
CANIMDA CAN BILDIM YUREGIMDEKI SEVDAYI BEN GOZLERINDE SEVDIM DUNYAYI....... 1998 Ylinda gozlerimden yuregime giren ve bir
üzgün
Ağlıyorsun
AĞLIYORSUN / Ağlıyorsun, çaresizliğin demir parmakların boğazında, / Bütün yelkenleri
üzgün
Seni Pazar Günü Daha Çok Özlüyorum
Yokluğun Pazar günü daha derin bende. Daha fazla özlemle bakıyorum parkta gördüğüm her sevgiliye. Ve daha
üzgün
Sebebi Var Aşkın
***Kaç kez durdum karşına,** / ***İçimde dualanan çocuklarla..*** / ***Benden daha fazlası anlar mı,*** / ***diye
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku