Şiir > Başkaldırı
üzgün
Annemin Göğsünde İki Irmak Vardı
Akşam güneşi / Çekilmek üzere koyaklarımdan. / Bıçak sırtı bir
üzgün
Büyüyemiyorum...
Saat yelkovanın akrebe ihaneti / Gözlerinin bekleme salonundayım / İnsanlardan
karışık
Farklılık Ayırır Kutupları
Çıldıracağım! / Bu belirsizlik benim sonum olacak. / Mevcut hayatımın
üzgün
Verecek Ne Söz, Ne Gümüşüm Var Artık Sana
ruhumu sonbahar yapraklarına sardım, üşümesin diye / annemi sordum, solgun düşlerimin eflatun sokaklarına
karamsar
Menşei Kirli Bebek
Gövdesinden vurulmuş henüz fidan çağında / Karanlık ortasında dertlerin kucağında /
üzgün
Karnaval
Bütün ünlemlerin noktalarını attım sesinden, / Yalnızlıkla başladım en erken sevişmeye,