Şiir > Bireysel
üzgün
Acı Seğirtir Yürekleri
Gün batımının hüznü sarsın içini / Gökyüzünün kızıllığı serilir ya hani
üzgün
Korkmak Neyi Halleder Anne
Sevmeyi çiçeklere bakınca öğrendim anne / Karanfiller kabrinde açınca da kan ağlamayı
üzgün
Kıssdan Hisse
Anladım ki güvenin bittiği yerde saygı rüzgar olup sevgiyi bir toz gibi savuruyormuş gönül denen mabetten
