"İnsan, anlattığı hikâyeler kadar yaşar. — Gabriel García Márquez"

Şiir > Bireysel

nostaljik

Ah Sen

Al gül bahçelerinin gülü mü sen / Aydınlık ayın ondördü mü sen

düşündürücü

Dönüşen Mavi

Işıklar kırıldı , gök rengarenk / Kara meyveler dönüştü altına /

üzgün

Kader

Sana keder diyorum / Hiç ara vermez / Yapışırsın yakama

karışık

Kimi Zaman

Kimi zaman bunaltır acı, / Düşünmeden yaşamak istersin sen de, /

üzgün

İçsel Konuşma...

oturup boğazın kenarına..bakıyordu hayatına..tekrar tekrar çeviriyordu gözlerini yılların çizgisinde..kalbi ne zaman yaşamaya başladı böyle..? -ilk an..ilk

Başa Dön