Şiir > Yaşam
üzgün
Olmayanlar...
vefasız bir aşkın anatomisi iki bedende / yaralı kelımelerle beklemeye karışan suçumuzun cezası
karamsar
Ez de Hezdıkıme
“Yağmuru kim döküyor, Ünzile kaç koyun ediyor.” / Dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.
karışık
Yağmur... Yalnızlığım ve Ben...
İnsanlar sağa sola koşuşturur / Sığınacak kuru bir köşe ararlar kendilerine
nostaljik
Nasır Tutmuş Çocukluğumuz
Elma şekeri lezzetinde oyunlar oynardık. / Sen kocaman kara gözlerinle bakarken ardına,
üzgün
Gamlı Gönlümle Yalnız Kalayım
Bırakında şu gamlı gönlümle, yalnız kalayım / Bitmeyen efkarımla, avaz , avaz ağlayayım
olumlu
Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var,
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var, / Ünlü şairin şiirine başladığı gibi.
nostaljik
Krizantem Krizantem
heykelleriyle yürüyor adamlar / tanrılarıyla / sanrılarıyla büyüyor adamlar
olumsuz
Aynı
gözümü açmışım, hep yalnızlıklarda kalmışım / insanlar "seviyorum" demiş, ama görememişim
üzgün
Ellerimi Açıp Avuç Avuç Dualarımken Sen...
yeter artık...! / yoruldum duyulmayan sesimle konuşmaktan / anlatabildiğim kadar